Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH)
Niet Aangeboren Hersenletsel is schade aan de hersenen die iemand tijdens zijn of haar leven oploopt als gevolg van een beroerte, hersentumor of hersenkneuzing.
Niet-aangeboren hersenletsel wil zeggen: beschadiging van het hersenweefsel door een hersenaandoening die op enig moment na de geboorte is ontstaan en die niet samenhangt met zwangerschap en bevalling. Door de gevolgen van die beschadiging ontstaat een breuk in de levenslijn. Vaak is er sprake van een complexe combinatie van stoornissen, beperkingen en handicaps, zodat de patiënt en zijn directe omgeving een beroep op meerdere zorgaanbieders moeten doen.
Er kan hierdoor sprake zijn van
- lichamelijke beperkingen (zoals halfzijdige verlamming, evenwichtsstoornis, problemen met lopen of dingen vastpakken)
- problemen met praten, begrijpen of onthouden
- concentratieproblemen
- verandering van karakter
Tolbrug biedt deskundige begeleiding en advies op alle gebieden die hierdoor problemen kunnen opleveren, zoals werk, school, hobby’s, sport en toegankelijkheid van de woning.
Cognitieve Revalidatie
Niet Aangeboren Hersenletsel bijvoorbeeld door een beroerte of een traumatisch hersenletsel, heeft vaak gevolgen voor het vermogen om te leren en te begrijpen (de cognitie) en voor de psyche. Deze gevolgen zijn minder zichtbaar, waardoor niet iedereen ze voldoende herkent en erkent. Dat geldt zowel voor de revalidant zelf als voor zijn of haar omgeving.
De revalidant kan last hebben van:
- geheugen- of aandachtstekorten
- spanningsklachten
- hoofdpijn
- slaapstoornissen
- moeilijk te duiden klachten ("het gaat allemaal niet meer")
- veranderingen in stemming of gedrag
- moeizamere contacten met anderen
- problemen met gewone dagelijkse handelingen
Soms brengen partner, ouders of andere naasten klachten naar voren: de revalidant is niet meer zoals vroeger, hij of zij vergeet meer, is snel boos, heeft leerproblemen of komt tot niets. De gevolgen voor het functioneren in het gezin, in sociale contacten, tijdsbesteding, school of werk worden steeds beter zichtbaar. De revalidant trekt zich vaker terug uit maatschappelijke rollen.
Cognitieve revalidatie geeft hierover kennis en inzicht. De revalidant leert er omgaan met de beperkingen en op een andere manier ermee leven. Een psycholoog verricht onderzoek en geeft samen met het revalidatieteam een behandeling die gericht is op de problemen van de revalidant.